Συνέντευξη με την Art Scout Charlotte
Στην έκθεσή μας δεν θα συναντήσετε μόνο τους οικοδεσπότες και τις οικοδέσποινές μας – θα υπάρχει πάντα και ένας «Art Scout» που θα είναι στη διάθεσή σας για οποιαδήποτε ερώτηση. Οι «Art Scouts» είναι παρόντες καθημερινά, προσφέρουν ξεναγήσεις και σας βοηθούν σε οτιδήποτε αφορά την έκθεση. Ποιον καλύτερο, λοιπόν, να ρωτήσετε για την έκθεση από αυτούς;
Γεια σου, Σάρλοτ, χαίρομαι που είσαι εδώ! Είσαι μαζί μας από την έναρξη της λειτουργίας μας τον Μάιο του 2025 και, ως εκ τούτου, είσαι σήμερα η ιδανική συνομιλήτρια για μένα. Η πρώτη μου ερώτηση: Μπορείς να μας συστηθείς ξανά και να μας πεις πώς κατέληξες να εργάζεσαι εδώ;
Ονομάζομαι Σάρλοτ και εργάζομαι ως ελεύθερη επαγγελματίας στον τομέα της τέχνης των μέσων επικοινωνίας καθώς και της πολιτιστικής εκπαίδευσης στη Σαξονία. Από την έναρξη λειτουργίας του Κέντρου Τεκμηρίωσης τον Μάιο του 2025, είμαι μέλος του «Offener Prozess». Ξεκίνησα ως ανεξάρτητη διαμεσολαβήτρια και λίγο αργότερα έγινα επίσης μέλος της ομάδας Art Scout. (…)
Σ’ ευχαριστώ πολύ για τις πληροφορίες. Ο όρος «Art Scout» δεν είναι απολύτως κατανοητός από μόνος του – τι σημαίνει για σένα αυτή η δραστηριότητα;
Ο ρόλος του «Art Scout» συνδυάζει την κλασική διαμεσολάβηση της τέχνης με την πολιτική εκπαίδευση σχετικά με την ακροδεξιά τρομοκρατία και, κυρίως, με τον άμεσο διάλογο με τους επισκέπτες. Από τη μία πλευρά, αυτό σημαίνει ότι είμαστε διαθέσιμοι στον εκθεσιακό χώρο και απαντάμε σε ερωτήσεις σχετικά με το συγκρότημα NSU ή τα εκθέματα. Από την άλλη πλευρά, κατά τη διάρκεια των δημόσιων ξεναγήσεων παρουσιάζουμε τη δομή της έκθεσης και συμβάλλουμε ενεργά στη διαμόρφωση της πρόσβασης στα καλλιτεχνικά έργα.
Για μένα προσωπικά, αυτή η δραστηριότητα σημαίνει πάνω απ’ όλα πολλές συγκινητικές συζητήσεις. Με οδηγούν συνεχώς σε προσωπικές σκέψεις και, παρά την απειλητική καθημερινότητα των ακροδεξιών συνθημάτων, μου δίνουν την αίσθηση της ελπίδας. Γι’ αυτό χαίρομαι για κάθε ερώτηση που γίνεται με περιέργεια και για τις ιστορίες των επισκεπτών.
Σ’ ευχαριστώ, ακούγεται πολύ πολυδιάστατο. Τι σημαίνει για σένα το Κέντρο Τεκμηρίωσης για το συγκρότημα NSU;
Το Κέντρο Τεκμηρίωσης είναι ένας πολυδιάστατος χώρος, τον οποίο οι άνθρωποι αξιοποιούν και διαμορφώνουν με διάφορους τρόπους. Κοινό στοιχείο όλων αυτών των προσπαθειών είναι η αποστολή να τεθούν στο επίκεντρο οι φωνές εκείνων που δολοφονήθηκαν ή υπέστησαν βλάβη από την ακροδεξιά τρομοκρατία της NSU.
Σε αυτές περιλαμβάνονται οι ιστορίες της ζωής των Enver Şimşek, Abdurrahim Özüdoğru, Süleyman Taşköprü, Habil Kılıç, Mehmet Turgut, İsmail Yaşar, Θεόδωρου Μπουλγαρίδη, Μεχμέτ Κουμπάσικ, Χαλίτ Γιοζγκάτ και Μισέλ Κίζεβετερ, καθώς και τις εμπειρίες των συγγενών τους και των επιζώντων από τις τρομοκρατικές επιθέσεις και τις ληστείες. Γι’ αυτό, για μένα ο χώρος αυτός αποτελεί πάνω απ’ όλα μια πρόσκληση για ανάμνηση, στοχασμό και συνάντηση. (…)
Και πώς είναι δομημένη η έκθεση;
Η έκθεση «Ανοιχτή Δίκη» χωρίζεται σε κεφάλαια, τα οποία φέρουν ως τίτλο δηλώσεις συγγενών των θυμάτων δολοφονίας. Το πρώτο κεφάλαιο είναι αφιερωμένο στις ιστορίες ζωής των δολοφονηθέντων, καθώς και στους τόπους των εγκλημάτων και στα άτομα που επηρεάστηκαν από τις τρεις βομβιστικές επιθέσεις στη Νυρεμβέργη και την Κολωνία. Ακολουθούν, μεταξύ άλλων, καλλιτεχνικά έργα και ενημερωτικά γραφήματα που εξετάζουν τα σοβαρά λάθη και τις παραλείψεις της αστυνομίας, της Υπηρεσίας Προστασίας του Συντάγματος και των μέσων ενημέρωσης, καθώς και την ελλιπή νομική διερεύνηση της υπόθεσης NSU.
Ταυτόχρονα, τα έργα αναδεικνύουν τον μακροχρόνιο ακτιβισμό των ενδιαφερομένων και την πολύπλευρη κοινωνική δράση, χωρίς την οποία το Κέντρο Τεκμηρίωσης δεν θα υπήρχε. Στο τέλος, η έκκληση «Όχι τελεία και παύλα!». Αυτό καθιστά σαφές ότι το σύμπλεγμα της NSU, η δράση, αλλά και η ίδια η έκθεση πρέπει να θεωρηθούν ως ανοιχτά ζητήματα. (…) Ακόμη και στα τζάμια του Κέντρου Τεκμηρίωσης είναι ορατά τα αιτήματα που εξακολουθούν να διατυπώνουν οι συγγενείς και οι πληγέντες.
Τέλος, μια ερώτηση που με ενδιαφέρει ιδιαίτερα: Υπάρχει κάποιο έργο ή κάποιος τομέας της έκθεσης που ξεχωρίζει ιδιαίτερα για σένα;
Υπάρχουν πολλά έργα που με συγκινούν ξανά και ξανά. Συνιστώ ιδιαίτερα, στην αρχή, να αφιερώσετε χρόνο για να δείτε το βίντεο «TAKDIR. Η αναγνώριση» της Ülkü Süngün, να εξασκηθείτε στην προφορά των ονομάτων των θυμάτων δολοφονίας και να παρατηρήσετε τον εαυτό σας ενώ το κάνετε αυτό (#saytheirnames). Πολλά έργα δείχνουν επίσης τον σημαντικό ρόλο που διαδραματίζει η τέχνη στη συζήτηση για τη ρατσιστική και αντισημιτική βία, καθώς και για τη ζωή των (μετα-)μεταναστών στη Γερμανία. Γι’ αυτό θα ήθελα επίσης να επισημάνω το βίντεο «Babenhausen» της Hito Steyerl. Από τη δεκαετία του 1990 ήδη, συνδυάζει το ντοκιμαντέρ, την τέχνη και τον ακτιβισμό – ακριβώς στο πνεύμα της έκθεσης.
Σ’ ευχαριστώ πολύ για τη συζήτηση και τις πληροφορίες που μας έδωσες για τη δουλειά σου!
